Kuddegedrag: wat wil ik (een drieluik)

september 2021 – Als loopbaancoach bevond ik mij letterlijk tussen de schapen. Ik was onderdeel van een (natuur)theatervoorstelling samen met zo’n 50 andere mensen. Dit vond afgelopen vrijdagavond plaats op de Kalmhoutse heide in België.

We kregen bij start een koptelefoon en een wandelstok met een lichtje. Aan het begin van de avond trokken we het heideveld in. Weg van het gebaande pad. Midden op de heide was er een ontmoeting met een kudde schapen. Daarmee zijn we een stukje opgelopen.

Op onze koptelefoon klonk het verhaal van Zenon. Een bakkerszoon die wil ontsnappen aan een pad wat voor hem uitgestippeld is; bakker worden. Diep in zijn hart wil hij zijn vleugels uitslaan. Wat gaat hij doen? Zou hij doen wat van hem verwacht wordt en bij de kudde blijven? Of ontsnapt hij om zijn hart te volgen?  

Ondertussen op de heide, kregen we door theatermaakster Heleen van Doremalen, niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk spiegels voorgehouden. Bijvoorbeeld: “Ben jij een volger of een leider?” Als loopbaancoach associeerde ik dat meteen met loopbaanvragen als: Volg je klakkeloos wat op je pad komt? Of toon je leiderschap door op zoek te gaan naar dat wou jou drijft?

In de loopbaancoaching bestaat een traject grofweg uit drie onderdelen die je onderzoekt: wie ben ik, wat kan en wat wil ik? Ik merk dat de vraag ‘wat wil ik’ het moeilijkst te beantwoorden is. Dat wordt meestal niet meteen duidelijk, maar krijgt vormt tijdens het traject (lees: proces). Het willen wordt vertegenwoordigd door je verlangen. Nuttig om te onderzoeken. Want willen vormt de stap tussen kunnen en doen. Een loopbaantraject helpt je bij die stap. Waarom wil je iets? En is dat van jou of is dat iets van je ouders? Je partner?

We hebben twee uur gewandeld op die heide. En in het tweede deel, toen de kudde naar de schaapskooi werd geleid, ging de groep een andere kant op. Wij kregen een aantal prachtig filmprojecties van Leonie Muller te zien. Toen het donker was, hielpen de lichtjes op onze stok, elkaar te volgen. Er was geen zichtbare leider, maar de groep bleef bij elkaar en volgde elkaar. Dit voelde veilig en warm.

Tijdens het laatste onderdeel, in het donker, liep ik achteraan. De rode lichtjes van de koptelefoons zag ik voor me uit deinen. Een grappig en rustgevend gevoel. In een moment van reflectie vroeg ik mijzelf af of ik een typische volger ben. Of vind ik die positie in de achterhoede fijn omdat ik dan het overzicht houd? Al nadenkend liep ik verder. Op de koptelefoon kwam het verhaal van Zenon ten einde. Hoe verging het hem? Hij waagde de sprong en sloeg zijn vleugels uit.

Wil jij ook de sprong wagen maar weet je niet hoe? Of waarheen? Loopbaanenergie kan helpen je verlangen helder te maken, zodat jij de stap kan maken ‘van kunnen naar doen’.  

www.kuddenatuurtheater.nl